Maria Santos Gorrotiesta, RIP

Maria Santos Gorrotiesta, RIP

Rionegro, Colombia, 10 december 2012

Vlak voordat ik de trein richting Duitsland in stapte las ik een bericht in The Economist dat me bij is gebleven. Het is blijven hangen maar bracht me ook terug in de tijd.
Afgelopen week is in Mexico burgemeester nummer 30 ontvoerd, gemarteld en omgebracht. Nauwelijks nog nieuws. Waarom het mij trof? Omdat het me terug bracht in de tijd. Dit zich heeft afgespeeld in de streek waar ik doorheen ben gereisd. Ik had net een week of zo daarvoor mijn baan opgezegd toen ik het ’Wilde Westen’ van Michoacan in trok. Het Wilde Westen genaamd omdat hier maar liefst drie drugsbendes strijden om de macht over de drugshandel (-doorvoer vanuit het zuiden richting VS). Misschien was ik nog wat extra sensitief, geen werk, geen retourticket? Een streek vol armoede en nul toerisme ondanks de prachtige stranden. Wat mij toen en nu raakte is het ongelofelijke contrast tussen het inmens wrede geweld aan de ene kant en de super vriendelijkheid van de mensen die ik daar heb ontmoet aan de andere kant. In de plaatselijke krant stond op de voorpagina een foto die ik nog steeds scherp voor de geest kan halen. Een berg van zestien ontkleedde lijken van politie-agenten op elkaar gestapeld langs de weg. Een foto in kleur, zonder gêne en tot op het diepste detail gruwelijk. ’Houdt het dan hier nooit op daar voor mensen van goede wil?’ dacht ik toen.
Maria Santos Gorrotiesta (36) was al geen burgemeester meer. De plaatselijke corruptie had daar al mee afgerekend. Haar echtgenoot was in de tijd dat ze nog wel burgemeester was, samen met haar en de drie kids in een hinderlaag gelokt en hij was daarbij omgekomen. Ze streed voor de ontwikkeling van bevolking en streek. Haar droom (ondanks opgeleid tot dokter) was om parlementslid te worden.
Ze is ontvoerd onderweg om haar zoontje naar school te brengen. In daglicht, met genoeg getuigen om haar desondanks zonder gevolgen mee te nemen, is ze vervolgens gemarteld en omgebracht en na een paar dagen terug gevonden langs de kant van de weg.
Een tweetal quotes van haar na de tweede poging tot moord en voor de fatale derde:
“The inner strength that has moved me to get up, even when I’m dying, has served to demonstrate and make tangible the great commitment that I have with my ideas, my projects for the future, and, of course for the people who witnessed my birth and for whom I will get up however many times God allows me to, to keep on searching, scratching, negotiating plans, projects and actions for the benefit of all of society, but, in particular, for the vulnerable ones.”
En:
“I have walked a long road towards freedom, and I have tried not to hesitate. I’ve stumbled along the way, but I’ve discovered that great secret; that after climbing a hill, one finds that there are many more behind that. I’ve given myself a moment of rest to look at the glorious landscape that surrounds me, the view back towards the road I’ve traveled. But I can only rest for a moment, because freedom brings with it responsibilities and I don’t dare fall behind. My long road is not yet finished; the footprint that we leave behind in our country depends on the battle that we lose and the loyalty we put into it. Today, it is a privilege to be part of the history of Tiquicheo, Michoacan.”
Van Michoacan herinner ik me de tocht op zondagavond in de achterbak van een roestige, krakend en kreunende Chevy pickup van een boer. Ik had hem ontmoet bij de bierhandel. Zijn uitnodiging om mee te gaan naar het stierenvechten die avond bracht hij met handen en voeten. Het stierengevecht heb ik eerder beschreven, ging niet door want de beesten waren ontsnapt. Diep in de nacht met de achterbak vol met nog een paar feestgangers weer terug, het krat bier leeg. Door de open raampjes van de Chevy de stereo op maximum volume met lokale muziek.
De volgende morgen ontdekte ik dat ik mijn fototoestel was vergeten. Natuurlijk had ik geen idee uit welk gehucht of dorp de ’ranchero’ vandaan kwam of over het kenteken van de Chevy of zijn volledige naam. Ik had het toestel al opgegeven. Maandagmiddag toch maar even informeren bij de dame van de bier- en etenswaren-handel. Mijn fototoestel was al terug gebracht! Ook dat is Michoacan. Zou het ooit zonder elkaar kunnen, de oprechte vriendelijkheid van de één en de gewetenloze wreedheid van de ander? Is dat wat Maria Santos ook bedoelt met ’the glorious landscape thats surrounds me’ (de mensen die beter verdienen en daarvoor hard werken) en ’the view back (op al het geweld)’? Een goed mens is vermoord. Het is bijna Kerst en opnieuw maken we ons lijstje met goede voornemens voor het nieuwe jaar. Mag dat een beetje meer steun zijn voor allen die vanuit het hart strijden voor een goed doel zonder wapens of geweld?

6 Responses to “Maria Santos Gorrotiesta, RIP”

  1. Mark de Berg zegt:

    Zeer interessant verhaal, aangenaam om te lezen

  2. Aga zegt:

    Beautiful photo!

  3. El tarot se puso de moda, había fascinación con lo que estas cartas podían descubrir.

Leave a Reply

Kommentare zu diesem Post abonnieren.