Buenos Aires, BUENOS AIRES!

Buenos Aires, BUENOS AIRES!

Buenos Aires, Argentinie, 28 februari 2010

Het is donderdagavond als ik om zeven uur over een vijfbaansweg Buenos Aires in rij. Het is al gauw donker, maar na een uurtje of wat zoeken vind ik in 1 van de buitenwijken Dakar Motos. Half tien als ik voor de grote, grijze deur sta, geen uithangbord of reclame, en Marcus opent de deur voor mij. Marcus!!! Dan pas zakt het in, begin ik het te beseffen dat ik in Buenos Aires ben komende vanuit Anchorage, Alaska. Nauwelijks te overzien als je begint en ook onderweg bleef dit een gigantisch ver doel. En nu sta ik hier. Buenos Aires, in Dakar Motos, dit is een magische plaats. Hier vertrekken en arriveren de wereldreizigers die per motor van continent naar continent trekken. De motor geparkeerd tussen de offroads die met terreinbanden en volledige uitrusting hier vandaan op pad gaan. 67 jaar oud staal en ijzer tussen hyper modern spul! Het maakt me bescheiden en trots tegelijk. Buenos Aires, ruim 30.000 km vanaf Alaska!! Overigens is de motor beslist een verhaal apart waar ik nu kort over zal zijn. Het is bijna ongelofelijk, maar ook na al die kilometers draait de motor alsof iedere dag een klein feestje valt te vieren, tevreden snorrend en alle blijken van verbazing, waardering en aandacht geduldig op haar nemend. Klaar voor iedere dag een nieuw avontuur.

De afgelopen paar weken is de webite geplaagd door een virus waardoor de provider tot twee keer toe de website uit de lucht heeft gehaald. Dat betekende geen berichten. Met dit bericht hoop ik jullie weer bij te praten.

‘That’s when I get up, and nothing gets me down’ klinkt door de speakers als ik doorschuif van de politiecontrole naar de douane voor de importpapieren voor de motor. De grens Chili Argentinie. De radio in het gebouwje met alle instanties bij elkaar gaat van een latino ballad naar Van Halen met ‘Jump’. Yeah, ik ben in Argentinie. Van Alaska via Canada, Verenigde Staten, Mexico, Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panama, Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia en Chili nu in Argentinie. Ik kan me geen toepaslijker muzikaal welkom bedenken als ‘Jump’, even een gat in de lucht, even een klein feestje met een zelf gemaakt broodje ham kaas. ‘I get up and nothing gets me down’, wat een slogan.

In twee dagen stuur ik vanaf Santiago naar Pucon in het zuiden van Chili. Het landschap verandert van woestijnachtig naar groen landbouwgebied tot bossen met veel water in de vorm van riviertjes en meren. Ik rij op met Brendan (Australie) en zijn truck. Brendan heeft samen met zijn meisje een eigen truck en is na 10 jaar trucking in Afrika nu aan zijn vierde jaar Zuid Amerika bezig. Zijn truck, een Scania (de laatste uit de 3 serie, 6 cilinder 9 liter) heeft tot mijn verbazing een Nederlands kenteken. Hier verraad zich de Nederlandse achtergrond van Brendan, zijn ouders zijn geemigreerd. Zijn Nederlandse vocabulaire bestaat uit ’stoffer en blik’ (bestaat geen engels synoniem voor) en ’slaap lekker’. De truck heeft hij in Nederland gekocht, verscheept naar Ecuador en daar omgebouwd voor personenvervoer over onmogelijk terrein (zie www.vivaexpeditions.com). Ik ontmoet hem in Santiago waar hij onderhoud doet. Of het komt dat ik misschien een paar kilometer harder rij als gebruikelijk door met hem op te rijden weet ik niet. Maar na twee dagen sturen over ruim 700 km heeft de motor maar liefst twee en een halve liter olie verbruikt. In dit geval ook nog originele olie (USD 14 per liter) die Hope, de monteur van H-D Santiago, voor me heeft ontdekt in een doos op de zolder van de Harley dealer. Soms heeft dat olieverbruik een grappig effekt. Als ik moet wachten in een tolhokje om te betalen vallen er net wat oliedruppels op de uitlaat en zet Betsy de hele ruimte in een blauwe walm. Goedendag kan er dan nauwelijks meer af. Zeg maar een alternatieve ‘anti-motortol-actie’.

In Pucon kampeer ik alhoewel ik m’n matje en slaapzak in de truck uitrol. Brendan is op weg om een groep motorrijders te begeleiden die naar het uiterste zuiden zullen gaan. Ik blijf een dag langer en ontdek het olieprobleem. Klephulzen staan handvast en dus te los. In de middag arriveren nog meer motorrijders, als de BBQ zo’n beetje uitgebrand is, start de regen. Het regent nog steeds zachtjes als ik de volgende dag afscheid neem. De halve camping komt nog wat foto’s nemen en dan ben ik op weg.

Na de grens ziet Eric (VS) m’n motor staan bij de benzinepomp. Wij hebben elkaar eerder gesproken in Santiago waar hij mij inhaalt op 1 van de off road BMW’s van het verhuurbedrijf waar hij de scepter zwaait. Hij is op weg naar het zuiden om routes voor te bereiden. We rijden samen verder. Het is hoogseizoen in Chili en Argentinie. Scholen hebben grote vakantie. Prijzen voor hotelkamers zijn verdubbelt. Kamperen is nog betaalbaar. Overdag is de temperatuur aangenaam, in de nacht is het al steenkoud. In de gebouwtjes van de camping is het aangenaam bij het kacheltje. Van Pucon naar San Carlos de Bariloche verandert het landschap opnieuw. De sneew bekapte vulkanen en bergen hebben plaats gemaakt voor lage bergen en de bossen zijn al lager aan het worden.

Hier moet ik een beslissing nemen over de finale van mijn roadtrip. Ik ben in het zuiden van Argentinie, ga ik door naar het uiterste zuiden of niet? Het aller oorspronkelijkste plan voor de roadtrip was om in Alaska te starten en te zien hoe ver ik zou kunnen komen met de Liberator in zes maanden, misschien wel tot Ushuaia in het uiterste zuiden. Inmiddels ben ik anderhalf jaar ‘on the road’. En nu? Ik ben diep in het zuiden en twijfel. Twijfel waarom ik mezelf zou moeten pesten om nog eens 1000km offroad te gaan doen van een ommetje van 4000km. Waarom, om te zeggen dat ik het gedaan heb? Om de ‘tocht der tochten’ af te maken? Ik weet dat het kan. Bolivia is zonder meer het zwaarst zeggen de gidsen zoals Brendan. Ook vanaf Pucon heb ik ruim 100 km dirt road terrein doorkruist. Het geeft me echter nauwelijks plezier. De motor ploegt gestaag verder in tweede of eerste versnelling, gilt het af en toe uit als het achterwiel los komt van de grond door de diepe kuilen maar vervolgt gestaag het gekozen spoor. Maar de constante focus op het spoor, nauwelijks tijd voor een blik om me heen, ik heb dat wel gezien. De motor lijdt. Banden, ketting & tandwielen protesteren zachtjes over de scherpe keien of het vele stof.

Ushuaia, letterlijk de stad aan het einde van de wereld laat ik links laten liggen. Patagonie is ver genoeg vanuit Alaska, inmiddels ver, ver voorbij de 30.000km vanaf de start in Anchorage. In zes dagen stuur ik ruim 2.000km via Esquel, ruta 25 naar Trelew en dan naar Buenos Aires. Wat een landschap. Sommigen noemen het saai. Het landschap verandert langzaam maar zorgt soms ook voor verassingen. Op ruta 25 slaap ik in m’n tentje achter een benzinestation midden in een enorme canyon, vlakbij een riviertje met uitzicht op enorme rotsformaties in het tot dan toe vlakke landschap. In Trelew stuur ik via Playa Union richting noord. Daar zie ik voor het eerst sinds tijden weer de Atlantische Oceaan. Bij Marcelo overnacht ik en voor de gelegenheid gaat een half schaap op de BBQ. Opnieuw overal enthousiasme dat ik daar naar toe ben gekomen. Met een handjevol dollars reis ik door Patagnie nu mijn credit card (mijn laatste bankpas) niet meer werkt, tot vier keer toe een benzinestation dat uitverkocht is, met extra plastic jerrycans vol met benzine dan weer op pad. Een bijzondere provincie.

Als ik dacht dat Colombia bijzonder was in hun omgang met mij en de motor dan weet ik nu dat Argentinie dat minstens evenaart. Geloof me, ik wil niet arrogant of ego gericht overkomen, maar het is onmogelijk om niet geraakt te worden door wat hier iedere dag gebeurt. Wellicht zijn de mensen hier verward, mijn donkerblauwe kentekenplaat lijkt verdacht veel op de donkerblauwe Argentijnse kentekenplaat, mijn Nl sticker en uitrusting verwart wellicht. Foto’s, video’s, gevraagd en ongevraagd, auto’s die me onderweg laten stoppen om te vragen hoe en wat, toeterende auto’s en vrachtwagens en veel zwaaiers onderweg, benzinestations kosten me veel tijd, veel handen schudden en praatjes. Een greep uit wat reaties:

Gisteren kreeg ik een bericht via de mail, in het benzinestation van Las Plumas (langs ruta 25) heb ik een praatje gemaakt, krijg ik een paar dagen later een mail met foto en de melding dat een kennis van hem mij een dag later gespot heeft in Playa Union, ach, dat is slechts 350km verderop. Overigens belden mensen in Santiago in Chili naar de Harley dealer of het klopte wat ze zagen als ik voorbij kwam gereden.

Een vrouw van ver in de 80 die met tranen in haar ogen me komt vertellen dat de motor haar doet denken aan haar kindsjaren, met haar vader in het zijspan van een Harley bouwjaar 1921. Als ik haar vertel over de roadtrip klaart ze helemaal op, feliciteert me uitbundig en vertelt over haar roadtrip met haar vader, ‘300 km door de provincie Santa Fe’, ‘mijn beste herinnering aan mijn jeugd en vader’ zegt ze zichtbaar geemotioneert, ze schud nog een keer mijn hand, zet haar mega grote zonnebril weer op en neemt dan pas plaats in de wachtende auto.

Tja, zoveel mensen die iets hebben met wat ik doe. Dagelijks komt de discussie over de roadtrip van Che Guevara voorbij, over zijn motor, ‘welk bouwjaar was dat’, ‘1937′, ‘een Engelse motor toch’, ‘jawel, een Norton genaamd La Poderosa (de machtige)’ waarop ze vervolgen als ze mijn spatbord bekijken met daarop geschreven alle landen, met ‘tja, die motor kwam niet zover’. Dagelijkse kost.

Dank, heel veel dank aan al deze mensen voor alle reacties en soms echt bijzondere gesprekken over het leven hier en daar, dit is de echte finale van mijn roadtrip, de mensen onderweg maken de roadtrip, hun behulpzaamheid en enthousiasme, niet de plaatsen of de prachtige landschappen, maar de mensen met hun bijzondere verhalen, herinneringen en vooral ook hun dromen en wensen die ze mij als voor hen volslagen onbekende toe vertrouwen en de vele, vele, vele, onstopbare stroom felicitaties, geluk wensen en beste wensen. Kennelijk raakt mijn roadtrip, de motor en mijn verhaal, een gevoelige snaar bij velen, maar omgedraaid ook word ik geraakt door de vele emoties die ik tegenkom. Tja, wie ben ik dan eigenlijk dat ik dit mag doen en ervaren? De mensen onderweg dat is pas het echte doel van de roadtrip, tja en daar heb ik ruim 30.000 kilometer voor nodig gehad om dat te ontdekken!!!

Brengt me terug naar de vraag wat oorspronkelijk het doel van de trip was. Oorspronkelijk was het plan om huiswaarts te gaan vanuit Buenes Aires. Nu weet ik dat huis voor nu is waar het meisje is, terug dus naar Diana in Medellin, Colombia. Patagonie, was geweldig, ver genoeg voor me en plotseling ook emotioneel. In San Carlos de Bariloche bereikt me het bericht dat bij mijn meisje kanker is geconstateerd en zeer waarschijnlijk chirurgie moet ondergaan. Tja, wat is dan nog mijn doel voor de reis? Welnu, dat is simpelweg terug naar Colombia en haar helpen, nauwelijks een lastige keuze als ik voor mezelf geloofwaardig wil zijn in mijn gevoel voor haar. Hoe? Is nog onduidelijk, zoek ik hier uit, hoop dit snel te laten horen.

The long way home, voor Diana

You know I love you baby
More than the whole wide world
You are my woman
I know you are my pearl

Forgive me pretty baby but I always take the long way home
And I love you pretty baby but I always take the long way home
Come with me and we can take the long way home
Come with me, together we can take the long way home


(Tom Waits-The long way home)

15 Responses to “Buenos Aires, BUENOS AIRES!”

  1. Joyce zegt:

    Hoi JG,

    Lang verhaal, veel gezien, en een heftige laatste alinea.
    Als filmscript fantastisch, (Clooney of Pitt schijnen het leuk te doen op een motor…,) in het echt even minder.
    Het zal niet mee vallen om wat dan ook te besluiten op dit moment.
    We hopen dat je volgende berichtje beter nieuws bevat.
    We denken aan je, en wensen Diana beterschap.

    Groetjes van Erik-Jan, Joyce en Connor.

  2. Ary zegt:

    HalloJ.G.

    De landen de mensen en de mijlen hebben je dichter bij jezelf gebracht.
    Ik zou zeggen doe je helm zonnebril en stofdoek af en kijk ons aan, dat past beter bij je openhartige laatste verslag.
    Bedankt dat je ons deelgenoot hebt gemaakt van je enerverende reis 30000 km lang.

    You went the long way,
    but never the wrong way.

    Heel veel sterkte de komende tijd samen met Diana.
    Waar liefde is is leven.

    Groet Ary.

    Bedankt voor een geweldig reisverhaal 30000 km lang en sterkte de komende tijd met Diana.

  3. JEAN RANEY zegt:

    Hello Jan:

    I have been following your trip on line. You have experienced many set backs with your motorcycle but always came out a winner. I have enjoyed your many stories. Sorry to hear of your beloved Diana to be ill. I send you best wishes and pray for health and strength for both her and yourself.

    tot siens
    Janna Verzyl

  4. fred pieters zegt:

    Yo Jan Gerben,
    You gotta roll with the punches to get to what’s real ! is de 2e slogan uit Jump…… Follow your heart en ga snel naar Diana. Ik heb tranen in mijn ogen van je verhaal.Lotsa love and luck for both of you!
    Fred

  5. CHope zegt:

    From Chile!!!
    Always remember you men, and of course, always looking for what’s going on every time!
    I wish you the best, for you and Diana!!! It was shoking to read what was happening to your girl friend, and of course, let you know that as your friend, as i think i’m, you have all support and Hope.
    Buenos Aires is huge, in’t it?
    Well, hope you The Best (for your girl and bike too)
    And will be reading what’s new.

    Good Luck, GO FRIEND, GOOO!!!!!

    Mr.Hope

  6. Ryn zegt:

    Man……. you rock! I hope you can figure out how to ply this extreme “mission” to your advantage.

    We follow you dragging yourself and Betsy (El Libertador) physically and emotionally over steep hills along your journey. I hope it strengthening you more than it is weakening.

    Whatever it feels like at any given moment: you are an special person who stands up to “the easy way out” and refuses to back down!

    Wishing you and Diana only the best.

  7. Helen Strang zegt:

    Hey Jg,
    wat een verhalen weer. Heb je een tijdje niet kunnen volgen,maar nu weer wel.
    Je bent al een heel eind gekomen en staat nu voor een belangrijke beslissing. Doe wat je hart zegt, dat is goed.
    Heel veel sterkte met Diana en ik zal aan jullie denken de komende tijd.
    Fijn dat Betsy nog zo goed blijft rijden. Toch een stuk steun.
    Groetjes van Helen

  8. jeroen spaan zegt:

    Hallo JG
    Vele mooie worden zijn er reeds gesproken
    Mij rest je nog te bedanken voor 1,5 jaar leesplezier
    Het ga je goed en tot ziens

  9. Guido zegt:

    Geweldige verhalen gelezen en wanneer ik dat deed stelde ik me voor dat je naast me stond met alle gebaren erbij
    Mooi dat je je doelstelling hebt bereikt en dat het wat langer heeft geduurt dan wat de bedoeling was heeft ons in Holland alleen maar mooie verhalen opgeleverd
    rest je te zeggen ‘bedankt voor de mooie verhalen en heel veel sterkte met je liefde”

  10. Rob Spaan zegt:

    Hoi JG

    Ik heb genoten van al je mooie verhalen.
    wens je sterkte met Diana.

    groet Rob.

    ps. Let love be your energy

  11. lex jac en chantal zegt:

    30000 km en veel ervaringen op gedaan en veel sterkte met het maken van jouw keuze we leven mee met diana groeten uit bleiswijk

  12. Marcelo (Trelew-Playa Union) zegt:

    Buen Viaje amigo!!! Toda la fuerza y suerte del mundo para vos y Diana.

  13. jos zegt:

    hi jg,

    zeer uitzonderlijk, dat zijn je verhalen keer op keer en is je reis als geheel. hoop dat het je goed gaat en ben benieuwd wat je uiteindelijke bestemming zal zijn. maar, veel belangrijker nog, wil ik diana en jou alle sterkte toewensen.

    groet,

    jos

  14. Solliciteer online poker kan niet worden gedempt ; noodzakelijk is dat prestaties .

  15. spinoff from this shoulder bag might be the messenger bag, whichever a very slim profile, as well as being generally taller longer lenses, or stacking.

Leave a Reply

Kommentare zu diesem Post abonnieren.