Fields of swords

Fields of swords

In Tepic gaat het bijna mis. Vanaf de bergen gezien is al snel duidelijk dat Tepic een forse stad is, dat had ik niet verwacht. In het donker ben ik eerst de verkeerde richting opgegaan. Weer op het goede pad heb ik lang tijd nodig om een betaalbaar hotel te vinden. Tepic kent vrijwel geen toerisme maar is een industriestad, hotels zijn veelal zakenhotels en dus erg prijzig. Hotels waar Mexicanen zelf verblijven (veelal arbeiders in de week) zijn minder goed aangegeven. Als ik in een smalle zijstraat van een zijstraat van een zijstraat achter een geldtruck wacht waar net drie bewakers zijn uitgestapt, zet de chauffeur zijn truck in de achteruit. Ik sta te dichtbij. Even niet goed opgelet, moe van de hitte en het rijden. Hij geeft fors gas. Springen of terug? Als een gek step ik terug en in de kant. Achter me rijst een luid getoeter op. De bewakers schreeuwen en de chauffeur trapt op zijn rem, op zo´n halve meter van mij, en geeft fors gas, dit keer vooruit.

Vanuit Mazatlan is het zo’n 300 km naar Tepic, maar ik ben pas laat weg, afscheid nemen en nog een praatje hier en daar zo goed en kwaad als dat gaat. Vooral de enige straatverkoper die twee woorden Engels kent, ‘hee men’ en ‘beer’ (als ik weer een fles water haal op de hoek) en dat keer op keer herhaalt al hij me ziet, duurt even. Ook afscheid genomen van Gary (Ural zijspan) en Marilyn, het was geweldig om met hen op te trekken, zelf gekookte maaltijden te eten, te kaarten en vooral heel veel verhalen en tips te ontvangen. Door laat te vertrekken rij ik op het heetst van de dag en dat is slopend. Pas na 230 km passeer ik het eerste benzinestation, benzine en vooral fris water. De route voert voornamelijk langs een droog landschap met veel velden gevuld met agave, een blauwgroene plant. Agave is een essentiele grondstof voor teguilla en groeit alleen hier. Vlijmscherp zijn de 60-70 cm lange punten van volgroeide planten, vandaar dat deze velden door Paul Theroux in de Old Atagonia Express toepasselijk zijn gedoopt als ´fields of swords´.

Vanaf Tepic voert de route via Puerte Vallarte naar Mazanillo. Na Puerte is het nu echt de Tropen. Palmbomen, bananen (wild en plantages), kokosnoten, wilde orchideeen, platgereden en net-op-tijd uitgeweken slangen, 1 tarantula (wow, indrukwekkend en een soort van mooi, lange geel-zwart geblokte poten, mooi waarschijnlijk omdat hij vooral bleef waar hij was en niet verroerde), kakkerlakken, sprinkhanen en vooral heel veel groen in alle mogelijke groentinten.

Manzanillo is een havenstad zoals iedere zeeman zich dat wenst. De enige lange pier loopt door tot in het oude centrum. Een wirwar van steegjes met altijd aan de voorkant cafes en eettentjes. Langs de wal palmbomen en een wit-stenen promenade waar tot laat in de avond veel leven in al haar verschijningen valt te bewonderen; zwervers onder een kartonnen doos, verliefde stelletjes, hele families aan de wandel, vissers die vanaf de kant nog wat bij proberen te vangen en prachtige vrouwen -in weliswaar schaars aan stof- uitgaanskledij inclusief de hier verplichte hoge hakken en gegerandeerd aandacht. Op zondagmorgen legt een containerschip aan terwijl de band op het plein alweer speelt. De paar honderd stoeltjes zijn bezet, een fors aantal paraplu´s zijn opgestoken, het is 10 uur in de morgen en 28 graden celcius, in de schaduw.

Vanaf Mazanillo blijft de route via de Mexico 200 langs de kust. dat wil zeggen af en toe raakt de weg aan de kust maar veelal slingert de weg er van af. In de provincie Michoacan is de weg vrijwel leeg. Nauwelijks dorpjes en nog minder verkeer. Af en toe een militaire controle en dat is het. Het lukt me niet om door te mogen rijden. Op twee achtereenvolgende dagen moet ik in de brandende zon m´n grote tas openmaken en uitpakken. Ondanks de militairen is dit een van de mooiste routes die ik heb tot nu toe heb gereden. Het lijkt wel aangelegd voor motorrijders. Soms korte, felle bochten achter alkaar, dan weer wat kilometers rechter om via wat stjgen en dalen weer te vervolgen met series van lange, glooiende bochten. het wegdek is meestal goed maar het blijft opletten.

In Coleta de Campos vind ik een motel aan een klif direct aan de oceaan. Het uitzicht is weids, in de ochtend zie ik er de zon opgaan en in de avond ondergaan, een vuurtoren op zo.n 200 meter verlicht de kamer in de nacht. Door een vervelend akefietje ga ik terug naar Manzanillo. Mijn halsketting heb ik laten liggen in het hotel en het is vrijwel onmogelijk om met de receptioniste dat te bespreken. Ingeschakelde hulptroepen (winkelmeisjes naast mijn telefoon, die het gesprek van me overnemen blijft de bitch-from-hell (gooit de telefoon erop enzo) volhouden dat mijn ketting er niet is. Ik weet dat hij er is. Na nog wat bellen is de boodschap helder die de meisjes telefonisch voor me bezorgen: morgen kom ik de ketting halen en als die er niet is gaan we naar de politie. De volgende dag rij ik terug en verrassing, verrassing, de ketting is er. Dat zijn dus heen en weer 600 kilometers, ondanks dat, het is geweldig om dat te rijden. Als ik terug ben in Coleta is het partytime. Coleta is een gehucht met een dorpsstraat waar alles gebeurt en te koop is met wat zijstraatjes. Het is stof, stof en stof overal. Zondagavond is het stierenvechten in de arena (stuk grond met stenen muur er omheen) buiten het dorp. Het stieren gebeuren mis ik liever en dus hoppen we na negen uur met nog drie mensen in de bak van een pick up voor een lift naar de arena. In de nacht, onder een gigantische sterrenhemel, vasthouden aan de railing van de open bak, ik vind het prachtig.  Als we arriveren is het stieren gebeuren afgelopen ondanks dat ik vijf levende stieren zie in een box. De band speelt volop. De arena is in beslag genomen door een dansende menigte van een paar honderd mensen. Cowboys laten hun paarden dansjes opvoeren. Drank (bier en limo) komt uit de pick ups en het stof vliegt meters hoog. Door de hitte van de nacht (het is tenminste nog 25 graden) is alles en iedereen bedekt onder een fijn laagje stof. In het paarse kunstlicht van de band geeft dat een sprookjesbos achtige atmosfeer. De chauffeur terug heeft wat meer moeite met de heuvels maar bezorgt ons in het dorp. Terug in het hotel bedenk ik me dat ik al op de heenweg mijn fototoestel in de bak heb laten liggen. De volgende dag is die achter al terug bezorgd. Die dag ook lost het raadsel van de levende stieren zich op. Om ze de arena in te jagen wordt de verkeerde deur open gemaakt. De vijf stieren rennen in plaats van de arena in, direct door naar buiten, door de menigte en de weg op richting dorp. De cowboys weten ze echter in het dorp tot stilstand te brengen. Na terugkomst besluit men het stierenvechten maar te laten voor wat het is en de band zet in.

7 Responses to “Fields of swords”

  1. dirk zegt:

    Zeker,
    Zweven is ook leven.
    Maar, zorg dat het je niet TE veel ruimte gaat geven.
    Agave is just like Michelle and many other things, a gift.
    Je leven lijkt nu wel een lift.
    Zie de hoogste verdieping te halen,
    zonder in je gedachten te verdwalen.

  2. dirk zegt:

    Als we dan toch bezig zijn dan nog maar een WEG inslaan.

    Volgens het Taoïsme is alles in een perfecte harmonie. Geen statische harmonie, maar één die voortdurend verandert, een in voortdurend wisselend evenwicht. Geen stilstand, maar dynamiek.
    Alles heeft zijn tegendeel. Niets kan bestaan zonder dat tegendeel en: voor alles is er de juiste tijd.
    Je zou kunnen zeggen, dat als je leeft met deze waarheden je met Tao leeft: op de juiste weg bent, de juiste manier van leven hebt. Leeft in overeenstemming met de werkzame kracht die het leven, het heelal, in stand houdt.
    Die kracht heet ook Tao.
    Tao is dus de weg, de waarheid, het leven.
    In zijn meest fundamentele vorm is Taoisme een manier van leven en werken die accepteert wat er gebeurt, het waardeert en ervan leert.

    De kern van het Taoïsme vind je frappant genoeg ook in de Bijbel terug, in woorden die zo door Lao Tse konden zijn opgeschreven:

    “Alles heeft zijn uur en ieder ding onder de hemel zijn tijd;
    er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven,
    een tijd om te planten en een tijd om het geplante uit te rukken,
    een tijd om te doden en een tijd om te helen,
    een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen,
    een tijd om te wenen en een tijd om te lachen,
    een tijd om te rouwklagen en een tijd om te dansen,
    een tijd om stenen te werpen en een tijd om stenen bijeen te zamelen,
    een tijd om te omhelzen en een tijd om zich van omhelzen te onthouden,
    een tijd om te zoeken en een tijd om te laten verloren gaan,
    een tijd om te bewaren en een tijd om weg te werpen,
    een tijd om te scheuren en een tijd om dicht te naaien,
    een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken,
    een tijd om te beminnen en een tijd om te haten,
    een tijd van oorlog en een tijd van vrede.”

    Prediker 3:1-8

    Zoek je Tao, vindt je weg.

  3. De buurtjes van 56 zegt:

    Ha die Gebster,

    Gaaf verhaal wel even wat anders dan de USA! Goed om te lezen dat je er van geniet kan ook niet anders zon, mooie wegen, koude cerveza, chica’s?
    Anyway geniet ervan!
    Ennûh niet teveeel meer laten slingeren :-)
    Marion & Dennis

  4. Richard (v.O.) zegt:

    Hierbij even een hart onder de riem vanuit wellicht onverwachte hoek. Ik kwam via Google op je site terecht en heb in één ruk je verhalen gelezen (behalve de motorpraat….). Wat een ervaring. This is a once in a lifetime experience. Het is goed om je droom na te jagen. Ik heb de term “midlifecrisis” nog niet zien/horen vallen, maar daar zal het ook wel mee te maken hebben. De één pakt de motor, de ander koopt een hotelletje….
    Je zit nu in één van mijn favoriete werelddelen (samen met het Midden-Oosten). Als je via het Mexicaanse binnenland gaat, pak dan Palenque en San Cristobal de las Casas mee. Tikal (in Guatemala) is ook een must, maar is een onveilige route over de weg. Neem je de zuid/west-kust, dan is Antigua (Guat.) een aanrader. Neem je de kustweg all the way down, doe bij Chiclayo (Peru) dan het kustplaatsje Santa Rosa aan. De Moche-cultuur in Noord-Peru is sowieso de moeite waard (Lambayeque, ChanChan). Mocht je nog in het fantastische Brasil komen, dan heb ik meer tips.
    Nou jongen, het ga je goed. Net als Steve woon ik in België, dus….

  5. Ton Dekker zegt:

    Dag dokters.
    Nu net op google maps gekeken . Je bent al een donders eind in Mexico. Die oude Libs voelen zich het best, als het warm is. Even naar de klepspeling kieken, als het ernstig warm is, een tandje rijker zetten en rie,en maar weer.

    gr Ton

  6. Birgit & Micah zegt:

    He januari Gerben!

    Het is zoals altijd geweldig om te lezen je verhalen van de weg. Deze keer heb ik mijn Engels naar Nederlands voor u met behulp van Google, zodat u kunt beschikken over de lol van het lezen van een vertaalde versie! Uw avonturen geluid geweldig en ik kijk uit naar meer versies over een koud biertje op een dag. Hier leven is hetzelfde – zonnige hemel, warm briesje en drukke dagen op school. Michael kan u vertellen het verhaal van hoe hij verzonken Trek mijn oude fiets in de lokale gracht afgelopen weekend … en bijna verzonken zelf ook! Ik liep in een 5K race op mijn middelbare school om geld in te zamelen voor Darfur vluchtelingen … proberen om gezond te blijven en goede daden, hoewel mijn rechter knie is het niet eens dat dit een goed idee. Ik ben er niet zeker van de vertaling, maar ik hoop dat je niet verliest uw camera als ik zou missen nieuwe toevoegingen aan peepshow! Wij wensen u een veilige reis en onvergetelijk avontuur.

    Birgit & Micah

  7. Lorene zegt:

    I am going to submit my notice but my manager wont be at work.

    what perform I do? Transform it in to whoever is acting in the manager’s place or HR.

Leave a Reply

Kommentare zu diesem Post abonnieren.